Press "Enter" to skip to content

Press

THE DIVINE WAY (Italian)
CINECLANDESTINO
22.03.2019

The Divine Way

THE DIVINE WAY (Italian)

ANN ARBOR FILM FESTIVAL 57  – Ilaria Di Carlo artista emergente con “The Divine Way”

www.cinemaitaliano.info

https://www.cinemaitaliano.info/news/51320/ann-arbor-film-festival-57-ilaria-di-carlo.html

 

THE DIVINE WAY (English)

AWARDS 57TH ANN ARBOR FILM FESTIVAL 2019

THE DIVINE WAY by ILARIA DI CARLO won THE BARBARA ARONOFSKY LATHAM AWARD FOR AN EMERGING EXPERIMENTAL VIDEO ARTIST  https://www.aafilmfest.org/single-post/2019/03/31/57th-AAFF-Awards?fbclid=IwAR3RpZZm5FDG-Mjv0bE-a3wKI4WnVEGda3gYQJrlNdqBbXH6JvJPz-3ObsA

THE DIVINE WAY (English)
57TH ANN ARBOR FILM FESTIVAL: FINAL DAY
THE MICHIGAN DAILY
04.04.2019

(…) “My clear favorite however was “La Via Divina (The Divine Way)” by Ilaria di Carlo. A parody of “Dante’s Inferno,” the approximately 15-minute film depicts a woman descending an infinite staircase. Beautiful staircases are shown one after another, each time the same woman begins from the top of the frame and continues her descent. All sorts of architectural forms are represented in the staircases: industrial, Victorian, neoclassical. Most staircases circle infinitely downward in spirals, ellipses and squares, while some proceed in a straight line. This ridiculously playful film is cinema at its most essential: Beautiful forms depicted in motion, vivid color and rich texture, a score which complements the direction to highlight shifts in architectural style and mood. With “La Via Divina,” Ilaria di Carlo won the Barbara Aronofsky Latham Award for an emerging experimental video artist. (…) by Ross Orgiefsky

FULL ARTICLE:  https://www.michigandaily.com/section/arts/ann-arbor-film-festival-final-day?fbclid=IwAR1SbhVfDJM7zfDqmgEr82_T7mluJ6i7VBy9Xy24K5Niq7hQEVJnJHy5jl4

by Doreen Matthei
10.07.2019
Filmkritik: In diesem Jahr lief die Künstlerin und Filmemacherin Ilaria Di Carlo gleich im doppelten Sinn auf vielen Festivals u.a. dem 31. Filmfest Dresden und auf den 29. Bamberger Kurzfilmtagen. Mit ihrem Kurzfilm „The Divine Way“ nimmt sie den Zuschauer mit auf eine experimentelle Reise und zeigt dabei nicht nur eine große Palette baulicher Gegebenheiten auf.

Eine Frau (Ilaria Di Carlo) begibt sich in einem Labyrinth von Treppen immer weiter hinab und versucht ohne Unterlass ihr Ziel zu erreichen.

Ganz im Sinne der „Göttlichen Komödie“ (1321) von Dante Alighieri (1265–1321) entführt uns die in Italien geborene Künstlerin Ilaria Di Carlo, die am SAE Institut in Berlin Digital Film Production studiert hat, auf eine Reise nicht nur in einen scheinbar unendlichen Abgrund, sondern womöglich auch ins Paradies. Als Ausgangspunkt kann man das Zitat „Der Weg ins Paradies beginnt in der Hölle“ aus Dantes Werk sehen. Die Regisseurin selbst begibt sich in ihrem Film dafür viele Treppen der unterschiedlichsten Arten und an verschiedensten Orten hinab. Durch den Wechsel der Szenerie bekommt der Film seine Stimmung und wird dadurch nicht in der Realität verortet. Fünfzehn Minuten lang begleitet der Zuschauer gespannt ihre Reise, um die Frage zu lösen, was an deren Ende steht. Stimmig fängt sie dabei die vielen Treppen, über 50 ist sie dabei hinab gestiegen, ein, und überlässt dem Zuschauer die Deutungsarbeit, da dieser Film ohne Worte auskommt. Indiz für den Inhalt ihrer Reise ergeben sich aus dem Tempo der Schritte, der Orte selbst und dass der Film immer mehr an Fahrt aufnimmt. Darauf muss sich der Zuschauer gewiss einlassen, doch wenn er das tut, bekommt er einen innovativen Experimentalfilm präsentiert, der das Nachdenken anregt und auf eine außergewöhnliche Reise einlädt.

Fazit: Der Experimentalfilm „The Divine Way“ zeigt uns einen außergewöhnlichen Treppenabstieg, den man so im Kino noch nicht gesehen hat. Die Künstlerin und Filmemacherin Ilaria Di Carlo wagt dabei selbst den Abstieg in ein ungewöhnliches Treppenlabyrinth. Freunde des nicht-narrativen Kinos und auch jene, mit einer Schwäche für Architektur, werden bei diesem Film mit Sicherheit auf ihren Kosten kommen.  

 

INTERVIEW by Doreen Matthei
10.07.2019

Sechs Fragen an Ilaria Di Carlo

 

THE DIVINE WAY (Italian)
CORTINAMETRAGGIO 2019
CINEMAITALIANO
15.03.2019

“Un’ipnotica infinita discesa della protagonista in un vortice di scale dagli stili più disparati. La musica e l’incedere della protagonista comunicano i suoi stati d’animo: serena all’inizio, poi spaventata fino alla redenzione finale. Liberamente ispirato alla Divina Commedia di Dante Alighieri, un insolito corto di arte visuale.” by Caterina Sabato

FULL ARTICLE: https://www.cinemaitaliano.info/news/51052/cortinametraggio-i-corti-di-lunedi–18.html

 

The Jury Statement of the Malatesta Short Film Festival for the THE DIVINE WAY award as Best Experimental Film Festival 2019

“La scala divina che dal cielo scende verso gli inferi.
Un cortometraggio intenso, labirintico, incredibilmente suggestivo.
Un susseguirsi di luoghi incredibili, un’allegoria contemporanea sullo scorrere del tempo fatta di eventi, di imprevisti, di ostacoli. Un’originale riflessione sulla nostra quotidianità e sulla nostra esistenza. La fotografia, la musica e la straordinaria ricerca delle location salgono talmente in alto da sfiorare la perfezione.”

 

THE DIVINE WAY (Spanish)
CINE DE ARTISTAS, Buenos Aires, Argentina
07.08.2019

The Divine Way (Alemania, 2018) de la cineasta y artista del performance Ilaria di Carlo. Se trata de una versión de la Divina comedia, en la que el descenso a través de los círculos del Infierno y el ascenso hasta los cielos son representados por medio de escaleras y una diversidad contrastante de estilos arquitectónicos.

Hay en la película un juego entre lo figurativo y lo abstracto, al que se añade la broma de montaje surrealista de la bajada que culmina en lo más alto de la siguiente escalera. También se juega con la problemática relación entre “base” y  “superestructura”, porque el descenso lleva a la joven, que es el único personaje, hasta las entrañas de varias fábricas y a la chimenea de una central eléctrica nuclear. Lo que en la obra de Dante Alighieri es recorrido por el más allá, como destino del hombre, podría ser aquí metáfora social y materialista.

FULL ARTICLE:

DOC BUENOS AIRES: CINE DE ARTISTAS 2019, PROGRAMA 1

THE DIVINE WAY (Italian)
20th SHOTS INTERNATIONAL SHORT FILM FESTIVAL, Trieste, Italy
01.07.2019

“THE DIVINE WAY è uno strano ed affascinante labirinto visivo: scale su scale, interminabili scalini percorsi dai piedi mai stanchi di una giovane donna; palese omaggio alla discesa agli inferi di dantesca memoria, è  un lavoro che affida al dècor un ruolo preminente. Dietro la macchina da presa, la nostra Ilaria Di Carlo.”

 

THE DIVINE WAY (Italian)
12th Kustendorf Film & Music Festival
25.01.2019

Secondo il parere di questo critico, La Via Divina di Ilaria Di Carlo è uno dei migliori film del dodicesimo Festival del Cinema Kustendorf in Serbia. È frutto di una creazione sperimentale, una svolta artistica, inaspettata e potente, nel mondo della forma, rinnovata già nei film che ricordiamo dai tempi eroici della “seconda avanguardia” – di Hans Richter, Germaine Dulac e dei surrealisti Dalì e Bunuel. Ilaria Di Carlo, un’italiana che vive e lavora a Berlino, appartiene a quella sottillissima categoria di autori della cinematografia, che mettono in primo piano la ricerca delle strutture cinematiche in movimento: in questo caso decine di scale, di tutto l’Occidente, lungo le quali la stessa Ilaria Di Carlo precipita nel profondo di un sorprendente inferno dantesco o del tutto personale. Il codice di decodificazione di questo film è quel famoso “raccourci” verso il basso della scala di Fritz Lang “M”, che è diventato l’emblema di tutto l’Espressionismo tedesco (1931), sorto a Berlino, il quale rappresenta simbolicamente una spirale, una indicazione verso l’abisso del subconscio, un precipitare nel vortice del peccato, nei meandri più nascosti dell’animo umano. In questa coreografia di gesti naturali pieni di ritmo si associano una musica eccellente e i contrappunti metrici che accelerano i movimenti nella sequenza fino alla discesa nel labirinto fantasmagorico dell’Inferno. Le forme si trasformano continuamente, si fondono e si dissolvono fino a quando finalmente si dileguano in un fantastico e simbolico insieme che riconduce la fine all’inizio e viceversa. In un grande disegno fantasioso oppure in una forma pulita e purificata. È un continuo fluire dalla forma figurativa alla sua astrazione tra realtà e metafisica del subconscio. Incantata dall’estasi creativa, Ilaria Di Carlo per molto tempo non riesce a staccarsi da questo labirinto delle scale ammaliatrici, ricche di mistici grovigli dell’anima. Questa forma maestosa ha catturato, per l’intera durata del film, tutti i nostri sensi.
La splendida conclusione del Festival, il cui direttore è stato Emir Kusturica, è una lode al dodicesimo Festival Cinematografico Kustendorf in Serbia. Lode, che ci ha donato una nuova speranza.

(Božidar Zečević:. “Pečat” n.554, Belgrado, 25 gennaio 2019, p 57)
Traduzione Dragan Mraovic e Angela De Leo

 

2019-2020  THE DIVINE WAY is part of the program: “EMERGING ARTISTS VOL. IV – CONTEMPORARY EXPERIMENTAL FILMS & VIDEO ART FROM GERMANY 2019“ (GERMAN FILMS & AG KURZFILM – GERMAN SHORT FILM ASSOCIATION)

     
THE DIVINE WAY

02.05.2019  65. INTERNATIONALE KURZFILMTAGE OBERHAUSEN – Special Program AG KURZFILM – German Short Film Association

 

THE DIVINE WAY (Turkish)

by Tayfun Taşlıoğlu

FULL ARTICLE: https://bilimveutopya.com.tr/cehennemi-adimlamak

Yazının Okunma Süresi
10 dakika

“112    İyiliğin için peşimden gel, izle beni, 

Rehberin olacağım, buradan alıp, öncesi

Sonrası olmayan bir yere götüreceğim seni, 

115      umutsuz çığlıklar işiteceksin;

Acıdan kıvranan eski ruhlar göreceksin

İkinci ölümlerine bağırırken;

118      kutlu ruhlara katılmayı umdukları

İçin

Günün birinde, ateşte yanarken

Yakınmaları da göreceksin.

121      sonra onların katına yükselmek

istersen, daha yetkin bir ruh gelecek:

Seni ona bırakıp, ayrılacağım ben;”

 (Dante – İlahi Komedya) 

Film yazılarımızda çoğunlukla, dağıtım şansı bulan ya da en azından belli kanallar üzerinden ulaşılması kolay filmleri konu alıyoruz. Bireysel beğenilerden öte filmler üzerine daha geniş bir izleyici kitlesiyle beraber düşünme ve tartışmamıza olanak sağladığı için bunu tercih ediyoruz.

Ancak bu kez farklı bir yapıma, bir kısa filme göz atacağız.

Öncelikle belirtmek gerek: Bir yönetmenin bakışını, anlatı tarzını, özetle sinemasını en berrak haliyle anladığımız işler sanıldığının aksine uzun metraj yapımları değil, kısa filmleridir. Her film yönetmenin arayış ve anlatı sınırlarını zorlamasının aracıdır, kısa filmler ise biraz daha fazla…

Bu sınırları zorlayan arayış, gerçeğin ve o gerçeğin paylaşılmasının arayışıdır.

Sinema, gerçeği nasıl ele aldığınız ve onu nasıl sunabildiğinizle ilgilidir, o ölçüde güçlüdür. Gerçeğin ve yaşamın çok boyutlu, çok katmanlı oluşunu kavradığı, bunu anlatım tekniği ve tarzıyla verebildiği ölçüde filmin ve yönetmenin gücünden söz edebiliyoruz.

İşte o derinliği ve çok boyutluluğuyla, anlatımın sınırlarını zorlayan deneyselliğiyle oldukça güçlü bir film var bu yazımızda. The Divine Way bizi Dante’nin izinden ismi gibi masalsı bir gerçeğe doğru yolculuğa çıkarıyor.

Berlinli yönetmen Ilaria Di Carlo’nun 2018 yapımı kısası The Divine Way (İlahi Yol) aslında pek çok festivalle ve özel film seçkileriyle oldukça adından söz ettirmişti. Emir Kusturica gibi pek çok yönetmenin beğenisini kazandığı biliniyor. Ülkemizde de Akbank Sanat tarafından özel gösterime sunulmuştu.

Senaryosunu da yine Ilaria Di Cario tarafından yazılan filmin omurgası Dante’nin epik şiiri İlahi Komedya referans alınarak oluşturulmuş. Yönetmenin bizi İlahi Komedya’nın merdivenlerinden dünyanın merkezine, insanlığın cehennemine adım adım götürüşünü izlediğimiz bir film çıkmış ortaya.

Dante İlahi Komedyası’nı sürgünde yazarken aslında kendi zorlu yolculuğundan yola çıkıyordu. Tanrı’nın aydınlık bir gününde cehenneme doğru inişiyle başlayan şiir karşılaştığı her olay, her insan, her hayvan, kendinden yola çıkarak insanın yaşamını, düşün ve düş dünyasını, insanlığın yolculuğunu anlatıyordu.

İlahi Komedya’yı oluşturan üç bölüm Cehennem, Araf ve Cennet, Rönesans’ın henüz başında yazılırken aynı zamanda aslında insanlığın aydınlanma yolculuğunu, umudunu da taşıyordu.

Film de şiirin bu akışına uygun olarak cehenneme iniş, Cehennem, Araf ve Cennet olarak bölümlenerek oluşturulmuş.

Ilaria Di Cario işte bu üç bölümün izini filmde sürerken tek bir sözcüğe dahi ihtiyaç duymuyor. İnsanlığın yolculuğunu mekan seçimi ve ışık kullanımıyla öyle bütünleştirerek anlatıyor ki, ocehennemin ve aydınlanmanın bütün ağırlığını ve yüklerinden kurtuluşunu çok güçlü hissediyorsunuz. Bir şiiri sözcükler ihtiyaç duymadan ve tek bir karakterle mekan ve ışıkla anlatması oldukça etkileyici bir deneyim.

Daha şaşırtıcı olan ise yönetmenin bütün bunları başka hiçbir kaynak kullanmadan sadece doğal ışıkla yapması. Mekanların da özel olarak oluşturulmadığını ayrıca belirtelim. Anlatımı tamamlayacak elliden fazla mekanın tespit edilmesi ve mekanın alabildiği doğal ışığın hangi saatlerde doğru ve kullanılabilir olduğunun test edilmesi ayrıca oldukça yoğun ve her ayrıntısı uzun zamana yayılan bir hesaplamayı gerektiriyor. Hiçbir söz kullanılmadan bu kadar güçlü bir anlatımın ortaya çıkması elbette tesadüf değil.

Sinemada mimarinin ve imgelerin kullanımının, anlatımı boyutlandırdığı ve öyküye kısa anlarda çok daha geniş anlamlar yüklemek için sıklıkla kullanıldığı bir gerçek. Aynada kendine bakan karakterin öykünün o aşamasında kendiyle yüzleşmesi, kararlar vermesi ve kendini sorgulaması gibi deniz, duvar, valiz, masa, dağınık bir yatak, perdeleri açık pencereler gibi sayısız imgeyle, sembolle, metaforla yönetmen bize karakterle, durumla ve sürüklediği psikolojiyle ilgili pek çok işaret verir.

İşte bu filmde merdivenin kullanımı da bizi bir derinliğe çekiyor. Merdiven sinemada çoğunlukla inişin veya çıkışın, bizi çatışmanın en uç noktasına götüren gerilimin imgesidir. Bu zorlukla ulaşılan noktadaki rahatlama ya da inişin verdiği o belirsizliğin ve düşüşün baskısının son bulması, izleyiciye katharsis yaşatır.

Filmde sonu gelmeyen merdivenler, aralıksız akış, durmama hali yaşamın akışının duraksızlığını kavramayı ama buna karşı bir mutlak bitiş, bir ilahi son istemenin ikilemini yaşatıyor. Ama yönetmen o katarsisi tam olarak yaşatmayarak sizi sorgulamaya itiyor.

Dante’de cehennem ile araf ve cennet arasındaki mesafe eşitken yönetmen o anlatıyı bozuma uğratarak cehenneme inişi genişletiyor. İşte burada aslında sadece Dante anlatısının referans olmadığını; filmin onun ötesine geçtiğini ve insanlığın yaşamının bütününe ilişkin bir sözü olduğunu anlıyoruz. Ama o anlatı referansını da kaybetmiyor yönetmen. Dante’nin tarifindeki dünyanın sonunun denizlerle çevrili oluşu gibi pek çok ögenin yerleştirildiğini görüyoruz.

Derinlere indikçe bir fabrikanın merdivenlerinde kendimizi buluşumuz, endüstrileşmenin aynı zamanda insanlığın “cehennemi” oluşunun vurgulanması aslında o anlatıdan ayrıldığı en önemli katmanlardan biri oluyor. Elbette insanlık tarihinde ilerlemin önemli basamaklarından biri olan endüstrileşmenin bütünüyle olumsuzlanması doğru olmayacaktır. Yönetmenin de böyle bir indirgeme yaptığından söz etmiyoruz.

Finaldeki çelik piramit de aslında cennete ulaştığımızda bile o katmanları işaret etmesi açısından fabrika merdivenleriyle birleşiyor. Yönetmenin o piramiti finale tesadüfen yerleştirmediği açık. O piramitin sözünü ettiğimiz fabrika metaforuyla birleştiğinde, piramitin altında kalanların “cehennemi” olduğu yorumu yapılabilir.

İnsanın kendi derinliğine yolculuğu, insanlığın “ilahi yolculuğu” ve aydınlanma yolculuğu, hepsindeki o arayış ve “cennet”ine kavuşma yolu, bu çok katmanlılık çok güçlü bir film çıkarıyor ortaya.

Filmdeki karakteri yine yönetmen Ilaria Di Cario’nun canlandırdığını da ekleyelim. Yönetmenin bu tercihinde uzun zaman üzerinde çalıştığı filmdeki o adım hesaplarını bir oyuncuya anlatması ve istediği sonucu almasının zorluğunun etkisi olduğunu düşündürüyor. Elbette yönetmen bu tercihiyle aslında kişisel yolculuğunu da vurgulamış olabilir. Bunun kararını izleyiciye bırakalım.

Ayrıca öyküye Dante’nin aksine bir kadın karakterin can vermesi de, Dante’nin tehlikeli “dişi kurt” imgesine karşıt kadın karakter seçimi bir toplumsal cinsiyet okuması olarak ele alınmalı.

Sinematografi açısından filmin başka bir yerde durduğu, merdivenin bir sinema sembolü olarak ele alındığını da belirtelim. Elbette merdiven imgesinin ve o imgeyi kullananların sinema tarihinde oldukça önemli bir yeri var. Kurgunun (montaj) Eisenstein’ın merdivenlerinde başlayan yolculuğu, Hitchcock’un basamaklarında ayrı bir yere oturmuştu. Kubrick’te ve daha bir çok büyük yönetmenin sinema yolculuğuna da o merdivenler eşlik etmişti.

Filmin merdivenlere aynı zamanda bir sinema tarihi okuması ve deneyi üzerinden yaklaştığını söylesek abartmış olmayız. Gerçekten de hem anlatı içinde merdivenin kullanımı hem de o anlatımı desteleyen kamera hareketleri, açılama, yakınlaşma ve perspektifi, bizi Potemkin Zırhlısı’ndan 39 Basamak’a, Vertigo’ya, Shining’e, pek çok yönetmenin yolculuğuna götürüyor. Bu film sinemanın yolculuğunun da bir özeti aynı zamanda.

Elbette müziğin film içindeki kullanımı da oldukça etkileyici. Dante’nin “acıdan kıvranan eski ruhların umutsuz çığlıkları”nı ise bize film boyu eşlik eden, giderek daha çok yükselen o müziğin içinde buluyoruz. Müzik sinemada bir izleyiciyi bir duyguya sokmak, anlatımın yetersiz kaldığı yerde ona omuz vermek için yapıldığında filmin o kadar da güçlü bir anlatımı olmadığını söyleyebiliriz çoğunlukla. Halbuki yönetmen doğrudan o çığlıkları, cehennem anlatısının bütünleştirici bir unsuru olarak kullanıyor.

Pek çok festivalden ödülle dönen The Divine Way’i Thomas Edison Black Maria Film Festival sayfasında izleyebilmek mümkün. Sinemada anlatı üzerine çalışan pek çok öğrenci, deneyici, eleştirmen ve izleyici için oldukça anlamlı bir izleme deneyimi olacağını belirtelim.